जीवित पशुधनको अर्थतन्त्रमुखी समाधान

गोवध होइन — जीवित पशुधन

व्यापारीले दूध दिन छोडेका बुढा गाईलाई काट्नका लागि बेच्ने परम्परा उदाङ्गो भएको पाइयो। यो मात्र धार्मिक समस्या होइन — यो अर्थतन्त्रको संरचनागत कमजोरी हो।

गोमांस निर्यात र हिन्दु समाजको लज्जा

गोमांसको निर्यातमा भारत विश्वमै अग्रस्थानमा रहेको समाचारले हिन्दु बाहुल्य देशका हिन्दुहरूका लागि अर्को लज्जा र हीनताको कारण बन्यो। गोमांस निर्यात गर्ने गोवधमा हिन्दुहरूकै नाम जोडिएको पाइयो।

यो खबरले:

• भारतका हिन्दु मात्र नभई
• विश्वका अन्य देशका हिन्दुहरू
• विशेष गरी शाकाहारी अहिंसावादीहरूलाई

झनै ठूलो झट्का दियो।

अर्थतन्त्र: गो अर्थतन्त्र र अन्योलता

भारतको कृषक अर्थतन्त्रमा परेको अन्योलताको मूल भनेको दूध दिन छोडेका र वृद्ध गोवंशको बिक्री हो। मुसलमान पर्वमा मुसलमान जातिमा बिक्री हुने चलन टुटेपछि:

• गोवधका कारण मुसलमानलाई हिन्दuleले निशाना, घृणा र कानुनी समस्यामा फसाउने अवस्था बढ्यो
• मुसलमान समुदायले गाई नकिन्ने निर्णय गर्‍यो
• हिन्दु वैश्य समुदायका किसानले बजार नपाएपछि परिवारको विजोग सुरु भयो
• विद्रोहसम्मको रूप लिन पुग्यो

पूजा र व्यवहारबीचको दूरी

हिन्दु समाजमा गाईलाई लक्ष्मी माता मानिन्छ। तर व्यवहारमा उचित सम्मान र समाधान भेटिँदैन। वास्तविक समस्या:

1. जीवित पशुको उपयोगिता बुझ्न नसक्नु
2. आश्रित अर्थतन्त्रमा खस्नु
3. वृद्धावस्थामा गोवंशको हेरचाह र आम्दानीको अभाव
4. वधलाई मात्र निकास बनाउने सोच

जीवित पशुधनको अर्थतन्त्रमुखी समाधान

जीवित पशुधनको अर्थतन्त्रमुखी समाधान भनेको:

• आत्मनिर्भर जैविक गोरखाद्य उत्पादन
• गोबर-गोमूत्रमार्फत माटो पोषण (२५ भन्दा बढी तत्व)
• बायोग्यास, जैविक खाद, औषधीय उत्पादन
• वृद्ध गोवंशका लागि दिगो बजार र ग्रामीण रोजगारी
• किसानको जीविका र धार्मिक मूल्यको समन्वय

"वध एउटा निकास हो। जीवित सम्पदा एउटा सभ्यता हो।"

गाईको वधमाथि मात्र बहस गरेर हुँदैन। जीवित गाईको अर्थतन्त्र बनाउनु नै मूल निकास हो। यदि एउटा मात्र समाधान भन्नुपर्छ भने — त्यो हो आत्मनिर्भर जैविक गोरखाद्य।